mężczyzna z długimi ciemnymi włosami i brodą, ubrany w skórzaną kurtkę, trzyma złotą statuetkę na tle ścianki promocyjnej z logotypem "LWY PR. Nagroda public relations"
Dr Dominik Lewiński, fot. Łukasz Kamiński/PSPR

Nasz naukowiec wśród „Lwów PR”!

Dr Dominik Lewiński z Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej odebrał 15 marca 2026 r. nagrodę Kapituły Polskiego Stowarzyszenia Public Relations, LWA PR 2025 w kategorii Edukator/Badacz.

Kapituła doceniła jego konsekwentne łączenie refleksji akademickiej z praktyką komunikacyjną oraz podejście do edukacji, w którym rozwijanie krytycznego myślenia i rozumienia idei komunikacji jest równie ważne jak znajomość narzędzi.

Dr Dominik Lewiński jest medioznawcą i badaczem komunikacji społecznej. Wśród jego zainteresowań naukowych można szczególnie wyróżnić teorię systemów, teorię dyskursu, teorię mediów i radykalny konstruktywizm. Zainteresowania dydaktyczno-praktyczne z kolei skupiają się głównie na komunikacji wizerunkowej (branding kulturowy, PR), zagadnieniach kreatywności i strategiach komunikacyjnych. Prywatnie jest miłośnikiem ekstremalnego death metalu i polskiej poezji współczesnej.

W swojej pracy dydaktycznej konsekwentnie stawia nie tylko na znajomość narzędzi, pozwalających na pracę nad markami czy kampaniami reklamowymi, ale przede wszystkim na rozwijanie twórczego myślenia. To właśnie proces kreatywny leży, jego zdaniem, u podstaw każdych udanych działań marketingowo-komunikacyjnych. Nie podaje studentom gotowych odpowiedzi i suchych teorii, ale prowadzi ich do samodzielnego formułowania właściwych pytań i odkrywania logiki stojącej za skuteczną komunikacją. Jakość jego codziennej pracy potwierdzają sami studenci, ale także środowisko akademickie. Jest laureatem tytułu Wykładowcy X-lecia i wielu nagród rektorskich, a za swoje nieszablonowe podejście do definiowania świata zdobył także wyróżnienie w plebiscycie „Kubek dla Wykładowcy”.

Jak sam mówi o tym, co znaczy dla niego zdobyta nagroda: „Nie mam pojęcia. Nagrody mają dawać przyjemność. I mam przyjemność. Mam poczucie, że zwykle niedoceniana praca dydaktyczna ma jednak swój własny, specyficzny sens. I nie jest nim tylko długość konduktu pogrzebowego. Jestem zaskoczony, że gdzieś po Polsce, w dalekiej Warszawie mrowią się moi byli studenci, pamiętają o naszej wspólnej drodze i zechcieli się zmówić chyba i mnie uhonorować. Piszą teraz w internetach jakieś bardzo miłe rzeczy, laudacje różne. To niesamowicie miłe! Ale po prawdzie: pracuję dla tych młodych ludzi, wszystkie siły w to wkładam. Mam szczęście, po prostu”.

Serdecznie gratulujemy!

Data publikacji: 17.03.2026 r.

Opublikowane przez: EJK

Projekt „Zintegrowany Program Rozwoju Uniwersytetu Wrocławskiego 2018-2022” współfinansowany ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Społecznego

Scroll to Top