Wrocławska Wolność 2026
W czwartek 25 czerwca 2026 roku odbyła się uroczysta gala, podczas której wręczono odznaczenia „Wrocławska Wolność”. Uhonorowano nią 34 osoby, które angażowały się w działalność opozycyjną przed 1989 rokiem.
Odznaka honorowa „Wrocławska Wolność” przyznawana jest osobom, które w okresie dyktatury komunistycznej przed 1989 rokiem, będąc członkami społeczności Uniwersytetu Wrocławskiego stawały w obronie podstawowych wartości, takich jak wolność, prawda, sprawiedliwość, godność człowieka.
Witając gości w Oratorium Marianum Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego prof. Robert Olkiewicz mówiąc w różnych kontekstach o wolności podkreślał, że obowiązkiem naukowca jest dementowanie fakenewsów i krzewinie prawdy. – Naukowcy powinni dostrzegać różnicę między wyrażaniem poglądów, a sianiem fermentu – mówił. – Życzę Państwu i sobie, aby określenie „wrocławska wolności” było zawsze oczywiste, jasne i przejrzyste oraz miało wydźwięk pozytywny – dodał.
Uroczystość zainaugurował wykładem dr. Łukasz Kamińskiego, specjalista z zakresu najnowszej historii Polski i dziejów oporu antykomunistycznego. Jego wykład pt. „Czerwiec ’76 z perspektywy półwiecza” przybliżył historię protestów, do jakich doszło w 1976 roku m.in. w Radomiu, Ursusie i Płocku, ale także we Wrocławiu. Przypomniano także manifestacje przeciwko zmianie Konstytucji – List 59, List 101 – oraz pomoc organizowaną przez działaczy ruchów oporu dla zatrzymanych i represjonowanych w wyniku czerwcowych wydarzeń.
Lista osób uhonorowanych odznaczeniem „Wrocławska Wolność”:
Artur Adamski – współtworzył konspiracyjne struktury Niezależnej Organizacji Młodzieży Polskiej, zajmując się kolportażem wydawnictw podziemnych, akcjami ulotkowymi oraz działalnością poligraficzną. W latach 80. współpracował z Niezależnym Zrzeszeniem Studentów oraz Solidarnością Walczącą, uczestnicząc w redakcji i druku prasy drugiego obiegu oraz w budowie niezależnego obiegu informacji we Wrocławiu. Po 1989 r. kontynuował działalność publicystyczną i edukacyjną, popularyzując historię opozycji demokratycznej.
Adam Basak (pośmiertnie) – historyk i prawnik. Jako uczeń liceum współzałożył konspiracyjną organizację „Demokracja Polska”, za działalność niepodległościową został aresztowany i skazany na karę więzienia. Współautor studenckiego apelu solidarności z Powstaniem Węgierskim, uczestnik protestów studenckich. Działacz NSZZ „Solidarność”, organizator oraz przewodniczący koła „S” w Instytucie Historycznym UWr, a także współredaktor podziemnego pisma „Dziś i Pojutrze” wydawanego na zlecenie konspiracyjnej Komisji Uczelnianej. W latach 80. organizator odczytów w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Autor książek oraz wielu publikacji naukowych.
Jolanta Bieńkowska-Korsan – jeszcze jako Jolanta Bieńowska była łączniczką Regionalnego Komitetu Strajkowego w czasie, kiedy kierował nim Józef Pinior. Po jego aresztowaniu zajmowała się kolportażem niezależnych wydawnictw.
Wojciech Bolanowski – współpracował z Niezależnym Zrzeszeniem Studentów, współorganizował studencki protest na Uniwersytecie Wrocławskim, a także angażował się w druk i kolportaż niezależnych wydawnictw podziemnych, m.in. „Z Dnia na Dzień” oraz „Na Indeksie”. Wspierał działalność wydawniczą dolnośląskiej opozycji, przyczyniając się do obrony wolności słowa i niezależnej myśli w okresie PRL.
Krystyna Budrewicz – jako łączniczka podziemnej „Solidarności” zajmowała się kolportażem wydawnictw bezdebitowych. Po próbie zatrzymania przez SB ukrywała się przez kilka miesięcy i była poszukiwana listem gończym. Uczestniczka głodówek w tym inicjującej powstanie Ruchu Wolność i Pokój i jedna z jego najaktywniejszych członkiń. Uczestniczyła w akcjach na rzecz uwolnienia więźniów politycznych, protestach ekologicznych i antywojennych oraz demonstracjach organizowanych we Wrocławiu i innych miastach. Jej mieszkanie było jednym z miejsc spotkań i działalności opozycyjnej.
Edward Czapiewski – historyk, nauczyciel akademicki i działacz opozycji demokratycznej. Uczestnik protestów studenckich Marca 1968 we Wrocławiu, działacz „Solidarności”, internowany w stanie wojennym za obronę wolności słowa i niezależności myślenia. Przez lata wspierał działalność opozycyjną poprzez wykłady, publikacje oraz zaangażowanie w niezależne inicjatywy społeczne, dając świadectwo przywiązania do wartości wolności i odpowiedzialności obywatelskiej.
Grzegorz Francuz – działał w Uczniowskim Komitecie Odnowy Społecznej, był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów i uczestniczył w strajku solidarnościowym studentów radomskiej WSI. Od 1985 r. aktywnie uczestniczył w działalności Ruchu „Wolność i Pokój” we Wrocławiu. Brał udział w manifestacjach ulicznych, akcjach ulotkowych oraz inicjatywach na rzecz praw człowieka, ochrony środowiska i sprzeciwu wobec obowiązkowej służby wojskowej. W związku z działalnością opozycyjną był zatrzymywany, karany za wykroczenia oraz represjonowany. Współpracował ze środowiskami niezależnymi i brał udział w działaniach Pomarańczowej Alternatywy.
Adam Galos (pośmiertnie) – profesor, wybitny historyk dziejów XIX i XX wieku, badacz stosunków polsko-niemieckich oraz historii Śląska. Całą karierę naukową związał z Instytutem Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, którego był współtwórcą i wieloletnim dyrektorem. Był także żołnierzem Armii Krajowej oraz aktywnym uczestnikiem życia obywatelskiego Wrocławia. W okresie „Solidarności” i stanu wojennego wspierał środowiska demokratycznej opozycji, angażując się w działalność podziemnych struktur związku, obronę osób represjonowanych oraz niezależną edukację. Inwigilowany przez SB i poddawany szykanom ze względu na swoją niezależną postawę.
Piotr Golema – jako aktywny uczestnik Ruchu „Wolność i Pokój”, organizator protestów społecznych i ekologicznych oraz współpracownik Solidarności Polsko-Czechosłowackiej wniósł istotny wkład w budowanie środowiska niezależnego od władz komunistycznych. Współpracownik ruchów opozycyjnych i podziemnej prasy, kolporter wydawnictw bezdebitowych oraz materiałów drugiego obiegu. Uczestnik happeningów Pomarańczowej Alternatywy oraz członek komitetu strajkowego Uniwersytetu Wrocławskiego w czasie strajku solidarnościowego w 1988 roku.
Janusz Grzelak – jako kurier i kolporter wydawnictw niezależnych, związanych z Centrum Informacyjnym Solidarności Dolnego Śląska, w latach 1983-1989 uczestniczył w tworzeniu i utrzymywaniu sieci obiegu wolnego słowa, działając we Wrocławiu i wielu innych miastach Polski. Z odwagą i konsekwencją angażował się również w akcje ulotkowe, działalność samokształceniową oraz inicjatywy studenckie, dając świadectwo przywiązania do wartości wolności i solidarności.
Maciej Huzarewicz – od połowy lat osiemdziesiątych działał w Ruchu „Wolność i Pokój”, uczestnicząc w akcjach protestacyjnych, kolportażu niezależnych wydawnictw oraz organizacji działań na rzecz wolności i praw człowieka. Swoją odwagą, konsekwencją i zaangażowaniem wniósł istotny wkład w budowanie środowiska obywatelskiego sprzeciwu wobec systemu komunistycznego.
Jacek Kielar – wielokrotnie zatrzymywany przez MO i osadzany w izbach zatrzymań za udział w demonstracjach. Uczestnik kolportażu prasy i wydawnictw drugiego obiegu oraz współpracownik środowisk opozycyjnych i niezależnych wydawnictw. Brał udział w licznych demonstracjach ulicznych, akcjach protestacyjnych oraz happeningach Pomarańczowej Alternatywy. Współpracownik Ruchu „Wolność i Pokój”, uczestnik protestów solidarnościowych i antywojskowych. W 1988 roku uczestnik strajku okupacyjnego studentów Uniwersytetu Wrocławskiego.
Roman Kołakowski (pośmiertnie) – był poetą, pieśniarzem, kompozytorem i działaczem opozycji demokratycznej związanym z Wrocławiem. Jako aktywny członek Studenckiego Komitetu Solidarności oraz współtwórca niezależnego życia studenckiego angażował się w działania na rzecz wolności słowa, niezależnej kultury i praw obywatelskich. Łącząc działalność artystyczną z obywatelską odwagą, pozostawił trwały ślad w historii wrocławskiej drogi do wolności.
Przemysław Kopeć – związany z Ruchem „Wolność i Pokój”. Uczestniczył w działaniach o charakterze obywatelskiego sprzeciwu wobec systemu komunistycznego, angażując się w akcje protestacyjne, kolportaż niezależnych wydawnictw oraz inicjatywy na rzecz praw człowieka i wolności obywatelskich. Swoją aktywnością współtworzył środowisko młodej opozycji we Wrocławiu, które łączyło działania polityczne, społeczne i solidarnościowe.
Tadeusz Krupiński (pośmiertnie) – antropolog, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, wieloletni kierownik Zakładu Antropologii oraz dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych. Członek i przewodniczący Komitetu Antropologii PAN, redaktor naukowy „Studiów Antropologicznych”. W latach 80. zaangażowany w działalność środowisk opozycyjnych i kościelnych, członek Prymasowskiej Rady Społecznej oraz Arcybiskupiej Rady Społecznej. W okresie stanu wojennego udzielał pomocy represjonowanym pracownikom i studentom. Współpracownik Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”.
Janusz Laska – był jednym z kluczowych działaczy wrocławskiej opozycji demokratycznej lat 80. Od 1980 roku działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, angażował się w redakcję, druk i kolportaż prasy podziemnej, m.in. „Solidarności Dolnego Śląska”. Współtworzył Centrum Informacyjne Solidarność Dolnego Śląska, organizował niezależny obieg informacji oraz uczestniczył w działalności Rady Oświaty Niezależnej przy Regionalnym Komitecie Strajkowym NSZZ „Solidarność”, współbudując środowisko wolnego słowa we Wrocławiu.
Jan Mazur (pośmiertnie) – wrocławski dziennikarz, animator kultury, działacz opozycji demokratycznej i NSZZ „Solidarność”. Od 1967 współorganizator festiwali Jazz Nad Odrą, Wrocławski Festiwal Jazzowy. W marcu 1968 roku uczestniczył w protestach studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim, za co został represjonowany przez władze komunistyczne. Współpracownik Klubu Studenckiego Pałacyk we Wrocławiu oraz kierownik Klubu Muzycznego Rura, a od 1969 korektor RSW Prasa-Książka-Ruch. Od 1980 roku współtworzył struktury „Solidarności” w Ośrodku Kultury i Sztuki we Wrocławiu, a po wprowadzeniu stanu wojennego został zwolniony z pracy z przyczyn politycznych. Po 1989 roku przez wiele lat związany był z Polskim Radiem Wrocław jako ceniony dziennikarz muzyczny i popularyzator jazzu.
Mateusz Morawiecki – jako nastolatek pomagał przy druku „Biuletynu Dolnośląskiego”. W stanie wojennym brał udział w wielu akcjach malowania napisów solidarnościowych, rozklejania plakatów i ulotek. Brał udział przy drukowaniu i kolportażu pism podziemnych. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany. Publikował artykuły w prasie podziemnej pod pseudonimem „Robert Synowiecki”. W czasie studiów na Uniwersytecie był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Brał udział w strajkach studenckich w 1988 i 1989 r. W czasie strajku w 1988 roku wybrany do komitetu strajkowego. W latach 2017–2023 prezes Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej.
Franciszek Nieckula (pośmiertnie) – w latach 80. uczestniczył w działaniach NSZZ „Solidarność”, angażując się w inicjatywy na rzecz obrony praw pracowniczych oraz wolności obywatelskich. Wspierał również niezależny obieg informacji w środowisku związkowym, współtworząc lokalne struktury ruchu solidarnościowego i przyczyniając się do budowania wrocławskiej wspólnoty sprzeciwu wobec systemu komunistycznego.
Grażyna Nieckula – w latach 80. angażowała się w działalność NSZZ „Solidarność”, uczestnicząc w inicjatywach związanych z obroną praw pracowniczych i wolności obywatelskich oraz wspierając niezależny obieg informacji w środowisku związkowym.
Małgorzata Olewińska-Syta – w latach 80. aktywnie zaangażowana w działalność Pomarańczowej Alternatywy, współorganizowała i przygotowywała happeningi we Wrocławiu. Wielokrotnie zatrzymywana i przesłuchiwana przez SB. Współtwórczyni archiwum Pomarańczowej Alternatywy, uczestniczyła także w kontaktach ze środowiskami opozycyjnymi w Warszawie, m.in. związanymi z Jackiem Kuroniem i Konfederacją Polski Niepodległej.
Piotr Pregiel – jako licealista był aresztowany i internowany w Nysie. Po aresztowaniu przeszedł tzw. „ścieżkę zdrowia” między szpalerami funkcjonariuszy ZOMO. Pobicie skończyło się dla niego trwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Był jednym z najmłodszych internowany w Nysie. Potem pracował w Instytucie Historycznym, gdzie się doktoryzował.
Tomasz Przedpełski – publicysta i badacz historii najnowszej, związanym z opracowywaniem dziejów opozycji demokratycznej. W latach 1981–1989 uczestniczył w działaniach opozycyjnych we Wrocławiu, angażując się w kolportaż wydawnictw podziemnych, akcje ulotkowe oraz współpracę ze środowiskami „Solidarności Walczącej” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Po 1989 roku współtworzył i redagował liczne publikacje naukowe oraz edycje źródłowe dotyczące historii opozycji, m.in. związane ze Studenckim Komitetem Solidarności oraz ruchem „Solidarności” na Dolnym Śląsku.
Jarosław Rybski (pośmiertnie) – działacz Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Wrocławskim, aktywnie zaangażowany w protesty studenckie drugiej połowy lat 80. Uczestniczył w demonstracjach, wiecach i strajkach organizowanych przez NZS w latach 1987–1989. Podczas strajku studenckiego w 1989 roku działał w zespole odpowiedzialnym za przygotowywanie transparentów i materiałów informacyjnych. Był również autorem tzw. „komiksu strajkowego”, który na bieżąco dokumentował i komentował wydarzenia kolejnych dni protestu. Poza działalnością w NZS angażował się także w inicjatywy Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej, biorąc udział w jej działaniach na rzecz wolności i współpracy opozycyjnej w Europie Środkowo-Wschodniej.
Adam Samuel – związany z podziemnym ruchem wydawniczym jeszcze przed rozpoczęciem studiów. Współpracował przy redagowaniu i kolportażu niezależnych pism, m.in. „Wrocławskiego Studenta” oraz wydawnictw związanych z Międzyszkolnym Komitetem Oporu. W 1988 roku był członkiem Studenckiego Komitetu Strajkowego na Uniwersytecie Wrocławskim i aktywnie uczestniczył w przygotowaniach do studenckiego protestu. Brał również udział w strajku studentów w 1989 roku, odpowiadając m.in. za przygotowanie materiałów informacyjnych i działania straży porządkowej. Współpracował z niezależną grupą studencką „Dwunastka” oraz uczestniczył w happeningach organizowanych na Uniwersytecie Wrocławskim. Po 1989 roku współtworzył Stowarzyszenie „Bratnia Pomoc” Studentów UWr, pełniąc funkcje wiceprezesa i prezesa, a także angażował się w odbudowę samorządu studenckiego, reprezentując studentów w organach uczelni.
Anna Skowrońska (pośmiertnie) – wieloletnia pracowniczka Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W okresie stanu wojennego aktywnie wspierała represjonowanych studentów uczelni. W grudniu 1981 roku otrzymała oficjalne upoważnienie do monitorowania spraw studentów rozpatrywanych przez kolegia do spraw wykroczeń, co umożliwiało jej niesienie pomocy osobom dotkniętym represjami. Korzystając z możliwości pracy poza uczelnią, odwiedzała internowanych studentów, udzielając im wsparcia i utrzymując kontakt ze środowiskiem akademickim. Była również zaangażowana w działalność Klubu Inteligencji Katolickiej. W czasie uwięzienia Karola Modzelewskiego pomagała mu w pracy naukowej, prowadząc kwerendy archiwalne.
Krzysztof Smolnicki – działacz opozycji demokratycznej, od 1986 roku związany z Ruchem Wolność i Pokój, a także Solidarnością Polsko-Czechosłowacką i Pomarańczową Alternatywą. Organizował i współtworzył protesty przeciwko degradacji środowiska, m.in. działalności Huty Siechnice, wykorzystywaniu materiałów azbestowych w budownictwie oraz składowaniu odpadów radioaktywnych. Redaktor i autor wydawanych przez Ruch WiP we Wrocławiu podziemnych pism o profilu ekologicznym. Brał udział w akcjach i protestach w obronie osób represjonowanych za odmowę służby wojskowej, w tym w głodówce w intencji uwolnienia więźniów sumienia. Po 1989 roku kontynuował działalność społeczną i obywatelską jako lider organizacji ekologicznych oraz inicjator działań na rzecz ochrony środowiska.
Sławomir Sobieszek – zaangażowany w działalność niepodległościową jeszcze przed rozpoczęciem studiów jako członek Międzyszkolnego Komitetu Oporu we Wrocławiu. W czasie studiów współpracował z Niezależnym Zrzeszeniem Studentów, koordynując kontakty organizacji uczniowskich i młodzieżowych Dolnego Śląska z ruchem studenckim. W latach 1988–1989 aktywnie uczestniczył w działaniach na rzecz ponownej legalizacji NSZZ „Solidarność” i NZS. W maju 1988 roku był członkiem Studenckiego Komitetu Strajkowego na Uniwersytecie Wrocławskim, a rok później brał udział w kolejnym strajku studenckim. Uczestniczył również w inicjatywach nieformalnej grupy „Dwunastka” oraz happeningach Pomarańczowej Alternatywy, za co był zatrzymywany i przesłuchiwany przez SB i MO. Wspierał tworzenie niezależnego samorządu uczniowskiego we wrocławskich szkołach średnich. Po 1989 roku działał w odradzającym się samorządzie studenckim Uniwersytetu Wrocławskiego i Stowarzyszeniu „Bratnia Pomoc”.
Aleksander Srebrakowski – w grudniu 1981 roku brał udział w strajku okupacyjnym w zakładach „Dolmel”, a za udział w proteście zorganizowanym przez Regionalny Komitet Strajkowy w styczniu 1982 roku został dyscyplinarnie zwolniony z pracy. W czasie studiów na Uniwersytecie Wrocławskim działał w NZS i publikował artykuły w podziemnych wydawnictwach. W maju 1988 roku współkierował strażą porządkową podczas strajku studentów na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1988–1989 był współredaktorem i wydawcą niezależnego pisma „Wichrzyciel”, publikując pod pseudonimami „Stefan Abramowski” i „Antoni Bor”. W maju 1989 roku ponownie uczestniczył w strajku okupacyjnym NZS na Uniwersytecie Wrocławskim, wspierając działania na rzecz demokratycznych przemian w Polsce.
Grzegorz Strauchold – w czasie studiów na Uniwersytecie Wrocławskim współtworzył Niezależne Zrzeszenie Studentów. W 1981 roku uczestniczył w strajku na rzecz rejestracji NZS, a następnie należał do osób kierujących strajkiem studenckim na Uniwersytecie Wrocławskim. Po wprowadzeniu stanu wojennego utrzymywał łączność między strajkującymi robotnikami a środowiskiem akademickim. Za udział w demonstracjach i działaniach solidarnościowych był wielokrotnie zatrzymywany przez milicję. W drugiej połowie lat 80. angażował się w niezależne inicjatywy prodemokratyczne, współtworząc w 1987 roku wrocławski oddział Archiwum Wschodniego, którego celem było dokumentowanie losów Sybiraków oraz osób represjonowanych w okresie PRL.
Dariusz Sulima – jako członek NZS był członkiem redakcji pisma studenckiego „No więc”. Podczas strajku listopad – grudzień 1981 stworzył ośmioosobową grupę, która w czasie stanu wojennego zajmowała się kolportażem i akcjami ulotkowymi. Rozrzucał ulotki z dachów z mechanizmem opóźniającym. Grupa ta rozwinęła transparent „Solidarności”, z którego rozsypały się ulotki, zamalowywała imię Bolesława Bieruta na tabliczkach uniwersytetu. Dariusz Sulima współpracował w podziemiu z Leszkiem Budrewiczem, Adamem Lipińskim, Krzysztofem Bąkowskim.
Krzysztof Tabisz – matematyk i działacz społeczny, od pierwszych dni stanu wojennego zaangażowany w pomoc osobom represjonowanym przez władze komunistyczne. Współtworzył Arcybiskupi Komitet Charytatywny we Wrocławiu, a od 1982 roku kierował jego Sekcją Magazynową odpowiedzialną za odbiór i dystrybucję pomocy z zagranicy dla więźniów politycznych, osób ukrywających się oraz ich rodzin. W latach 1984–1989 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu, rozwijając jego działalność pomocową. Był również inicjatorem apteki dla potrzebujących przy parafii św. Mikołaja oraz jadłodajni dla ubogich przy kościele św. Elżbiety. W 1989 roku założył Wrocławskie Towarzystwo Opieki nad Więźniami. U schyłku PRL aktywnie uczestniczył w działalności Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” we Wrocławiu, wspierając organizację kampanii przed częściowo wolnymi wyborami oraz przygotowania do pierwszych wyborów samorządowych.
Monika Waszkiewicz-Bolanowska – działalność rozpoczęła pod wpływem środowiska opozycyjnego skupionego wokół Jana Waszkiewicza, Wojciecha Bolanowskiego i Grażyny Tomaszewskiej. W latach 1985–1989 zajmowała się drukiem i kolportażem wydawnictw drugiego obiegu oraz materiałów Solidarności. Jako działaczka opozycji antykomunistycznej brała udział w organizacji i obsłudze konspiracyjnej drukarni, w której powstawały czasopisma, ulotki oraz informacje o audycjach Radia Solidarność i akcjach protestacyjnych. Pracowała w strukturach podległych Rafałowi Guzowskiemu, nie doświadczając dekonspiracji aż do wyjazdu z Polski w 1989 roku.
Małgorzata Zbrożek – studentka kulturoznawstwa w latach 1983-1988. W tym czasie przygotowywała i brała czynny udział w happenigach Pomarańczowej Alternatywy, za co była wielokrotnie zatrzymywana i przesłuchiwana przez SB. W trakcie studiów pracowała w redakcji gazety “Region”, podziemnego pisma NSZZ „S” Dolny Śląsk, była redaktorką Serwisu Informacyjnego RKW NSZZ “Solidarność” Dolny Śląsk oraz przygotowywała audycje Radia Solidarność do radiowęzłów w zakładach pracy. Za swoją działalność otrzymała status działaczki opozycji antykomunistycznej.
Anna Ziemiańska-Sulima – uczestniczyła w listopadowo-grudniowym strajku na Wydziale Filologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ogłoszeniu stanu wojennego działała w konspiracji w strukturach łączności i kolportażu. W podziemiu współpracowała z Leszkiem Budrewiczem, Jolantą Piątek, Adamem Lipińskim. Aresztowana w kwietniu 1983 roku, po stu dniach zwolniona na mocy amnestii.
Po wykonaniu pamiątkowych zdjęć, uroczystość uświetnił występ kwartetu smyczkowego Neon String Quartet, tworzonego przez zawodowe muzyczki, absolwentki polskich akademii muzycznych: Julię Sekulską, Edytę Kornafel, Iwonę Czemarmazowicz oraz Teresę Pelc.
Wydarzenie poprowadziła Katarzyna Górowicz-Maćkiewicz. Fotorelację przygotował Michał Jeremi Rybarczyk.
Data publikacji: 25.06.2026 r.
Opublikowane przez: EJK
